Kijk ook voor voorbeelden op www.dubbelzes.nl

Ervaringen met de EigenWijsjes van een 3-jarige (!), geschreven

Ik zet door! - Dit was één van de eerste kaartjes die mijn dochter trok. Het woord 'doorzetten' kende ze nog niet, dus ik heb het haar uitgelegd: dat je iets blijft proberen als het niet meteen lukt. En als het dan weer niet lukt probeer je het gewoon nóg een keer en nog een keer.

Even later kwam ze naar me toe met de vraag of ik haar wilde helpen om de kleertjes van haar pop aan te trekken. Ik zei: Probeer het zelf even lieverd. En als het niet meteen lukt, dan zet je gewoon door!

Tien minuten later kwam ze stralend naar me toe: Ik heb doorgezet en het is gelukt!

Nu weet ze dus ook hoe ze zich voelt als ze heeft doorgezet: trots en blij. Ze draagt het nu zelf ook aan als oplossing voor diverse problemen (in het boek Kikker is verliefd durft Kikker niet aan Eend te vertellen dat hij verliefd op haar is. Mijn dochter vindt nu dat hij toch maar even door moet zetten :-)

Ik ben veilig! - Is ook een favoriet kaartje van haar. Om uit te leggen wat dat betekent zeggen wij dat er altijd iemand bij haar is die van haar houdt. En dan noemen we alle mensen op die van haar houden. En dat zijn er veel. Als ze dat hoort zit ze enorm te stralen, alsof ze al die liefde van al die mensen tegelijk voelt. Zo mooi!

Ik mag verdrietig zijn! - Als ik een aantal kaartjes open uitspreid en haar vraag welke ze wil dan kiest ze deze. Ze is drie jaar en kan al erg goed praten. Daardoor verwacht ik soms teveel van haar. Als ze huilerig is dan zeg ik: Zég dan wat er is! Maar dat kan ze natuurlijk helemaal niet altijd. Ze is dan gewoon verdrietig en kan niet onder woorden brengen waarom. Met dit kaartje maakt ze mij duidelijk dat ze ook gewoon verdrietig mag zijn zonder dat met woorden uit te hoeven leggen.

          

Ik mag nee zeggen! en Ik mag boos zijn!

Mijn dochter (toendertijd 12 jaar) was samen met haar vriendinnetje een dansje aan het oefenen voor koninginnedag. Er was een klein stukje in het dansje wat haar vriendin dan weer goed en dan weer fout deed. Zij wou dan ook dat stukje vervangen met andere danspasjes, omdat ze zich dan wat zekerder voelde van zichzelf. Mijn dochter vond dat haar vriendin nog harder moest oefenen, want als ze eenmaal meer oefende dan kon ze het best wel! Zo doet zij dat zelf immers ook altijd. Maar haar vriendin weigerde. Ik kwam de kamer binnen met het mandje met de EigenWijsjes. 'Trekken jullie maar een kaartje', zei ik. Haar vriendin trok als eerste een kaartje: Ik mag nee zeggen! Zichtbaar tevreden, legde ze het kaartje met een smak neer. 'Zo!' zei ze, en keek mijn dochter uitdagend aan.
Met een boos gebaar trok mijn dochter ook een kaartje: Ik mag boos zijn! En zeer triomfantelijk legde ze het kaartje neer, als of ze een troefkaart in haar handen had. Daarna schoten ze allebei in de lach en hebben we er nog even over gepraat. Het dansje werd aangepast en werd fantastisch!